Karakterin Adı ve Soyadı: Emilia Dalloway
Karakterin Yaşı: 31
Karakterin Temel Kişilik Özellikleri: Ergenliğinin bir noktasında girdiği hayattan ve insanlardan tiksinme dönemi sayılmazsa, Emilia kendini bildi bileli dışa dönük bir insan olmuş, hiçbir zaman buna bayılmasa bile insanlar üzerinde belli bir etkisi olduğunun farkına erken varmıştır. Elbette onlara karşı geldikçe insanların sizi sevmeme gibi bir alışkanlığı vardır, Emilia'nın anlamakta bugün bile zorlandığı da budur. Hayata karşı kimilerinin midesini bulandıracak romantik bir bakış açısı vardır, insanlara güvenmek gibi de tuhaf bir alışkanlığı. Gerçekten önem verdiği konularda ciddi ve özenli olabilir, ama geri kalan zamanlarda hareketlerinde belli bir yumuşaklık, yüzündeki gülümsemede her zaman bir miktar masumiyet vardır.
Karakterin Kısaca Geçmişi: Zengin bir semtte çocuklarını dünyaya getirmiş ve orada büyütmeye gerçekten emek sarf etmiş bir aile olarak, Emilia'nın ebeveynlerinin paraya karşı her zaman muhafazakar bir yaklaşımı olmuş, tek çocukları ve dolayısıyla miraslarının da tek varisi olan kızlarının eline gereğinden fazla para geçmemesi konusunda her zaman ekstra bir özen göstermişlerdir. Annesi gerçekten anne olmayı istememiş, ama kürtajın mümkün olmadığı o yılların ürünü olan kızını bir zahmet büyütmek zorunda kalmış gibi bir tavır sergilemiştir zaman zaman; bazense dünyanın en iyi annesi oluvermiş, ona hayatı boyunca aklından çıkmaması gereken bir takım tavsiyeler vermiştir. Babasıysa kızı için en iyisini isteyen pinti herifin tekidir. Geleneklerine aşırılık derecesinde bağlı, kendini bütün ailesine duygusuz biri olarak göstermeye de ayrıca kararlı bir adamdır kendisi. Kızının hiçbir şeyine açık bir destek göstermemiş, hep bir miktar şüphede bırakarak onu manevi değerleri maddinin önüne koymaktan koruduğunu zannetmiştir. Eğitim yıllarının sonuna geldikten yalnızca birkaç yıl sonra kendisinden 40 yaş büyük bir adamla ilişkiye başlayan ve birkaç yıla kalmadan dünya evine giren Emilia ise bu gibi bir psikolojiyle gidince varılacak yerin canlı bir kanıtıdır adeta. Kocasının da bir üyesi olduğu Merlin Tılsım Kulübüne onun (ve beraber yemek yediği onlarca diğerinin) referansıyla katılmış, işten eve gelmesini bekleyene kadar kendini meşgul tutmaya çalıştığı günler sona ermiştir. Hogwarts'tan olağanüstü notlarla ve büyük bir entelektüel birikimle ayrılmış, gençlik yıllarını babasının çizdiği sınırlardan çıkmaya çalışarak harcamışken aşkın onu bu kadar değiştirebilmesi herkes için şaşırtıcı olsa da Kulübe adadığı özen ve en başta Simya olmak üzere hayatı boyunca öğrendiklerini kullanmaya bir yer bulduğu Ölümsüzlük Ritüelleriyle, onca yıl sonra bile bir yerlerde aynı kadın olduğunu kanıtlamıştır. Kulüp etkinliklerinin bir çoğunda aktif bir katılım gösterir ve hayatını düzene koymuş gibi görünürken onu en beklemediği yerden vurur sevgili kocasının ölümü. İlk başta evlenmeleri bile pek çok soru işaretini, peşinden de hiddeti getirmişken bütün mirasın kendisine kalması eski öfkeyi diriltir ve Emilia kendini tekrardan nefret edilen konumunda bulur. Bu defa sığınacağı bir kocası olmadığının bilincinde hayatını düzene koymak için ilk adımını atar; artık yüzlerine bile bakamadığı hizip üyelerinden uzaklaşacağı, bilgisini doğru bir iş için kullanacağı, gelecek nesillere aktaracağı mesleğe başvurur: Simya profesörlüğüne.
İstediğiniz Meslek: Simya Profesörü
Karakterinizin Mensubu Olduğu Hizip: Merlin Tılsım Kulübü
Büyü Yatkınlıkları
Biçim Değiştirme Gücü: 7
Lanet Gücü: 5 + 1
Tılsım Gücü: 14 + 2
İksir Gücü: 11
Örnek RP:
[spoiler] Tik tik tik tik tik tik tik tik -
Clementine'ın eşapmanı tutan eli, 'tik tik' sesinin - tabii bu mümkünse - her geçen saniye daha da sinir bozucu bir hal alması üzerine iyice titrer olmuştu. Ders vaktinin değiştirilmesini fırsat bilerek bitirmeye çalıştığı saati, olduğu kadarıyla bir faciaydı, en azından kendi fikrine göre. Ana zemberekten ayrılmak için fırsat koruyormuşçasına, değişik bir açıyla duran çarklar da bir yandan onu germeye devam ediyor, ne kadar uğraşırsa uğraşsın asla kendi saatini yapamayacağını söyleyen mükemmeliyetçi benliğiyle birleşerek genç kızı iyice bozuyordu. Her an patlamaya ve saati fırlatmaya hazır bir şekilde gözlerini kapattı ve içinden üçe kadar saydı genç kız, ardından ellerinin titremeyi kesmiş olmasını dileyerek yeniden yaptığı işe verdi kendini.
- Kahretsin!
Saatin metronomu olan çark minik ama onu yalvaran gözlerle izleyen cadı için yıkıcı bir çınlamayla olduğu yerden çıkmış, Clementine'a kalan da patlamayı bekleyen bir bomba olmayı keserek saati çok daha büyük bir gürültüyle yere fırlatmak olmuştu. "Biliyor musun," dedi onu dinleyen tek kişi olan kendisine. "bu kadar. Uğraşmıyorum. O LANET OLASI - o saat varsın orada kalsın, umarım parçalarını sıçanlar yer."
Öfkeyle çarpılmış yüzü görenleri korkutacak cinstendi, muhtemelen genişlemiş burun delikleri ve varlığını bile yeni görenler için oldukça şok edici bir konum olan alnından patlamak üzere olan damarı ile bir canavardan farksızdı o sırada. Yanaklarının içini ısırıyordu stresini atmak için, görünüşüne pek katkı sağladığı söylenemeyecek bir hareketti bu. Ortak salonda arşınlar ve kendi kendine bu durumun saçmalığından, ellerinin beceriksizliğinden ve her Merlin'in günü perdesi açık camlardan giren gün ışığının duruma hiç katkı sağlamadığından yakınırken gözüne kendininkinin aksine çalışır bir durumda olan saat çarptı; ders vakti gelmişti.
O sırada sinirini daha fazla bozabilecek bir şey varsa o da geç kalmaktı, sanki ondan ayrı bir bilinci varmışçasına, kontrolü dışında yükselen öfkesini hoplatmaktan kaçınan kız da bunun bilincine varmış bir şekilde kitaplarını almak için koşturdu yatakhanesine. Bir yandan da kendisine sakin olması gerektiğini söylüyor, her aklına geldiğinde bütün moralini yerlere çeken ve muhtemelen yine kendisini kötü hissetmesini, öfkesinin yerini pişmanlığın almasını sağlayacak anılarını aklından geçiriyordu. İşe yaramıştı da, merdivenlerden ortak salona geri indiği vakit artık bir türlü yerinde duramayan çarka değil, haftalar süren emeğini bir anlık öfkeyle fırlatıp atan kendisine sinirliydi. Uğraşlarından geriye kalanları ararken gözlerinde birkaç masum yaş birikmiş, yere düşen kitaplarının tok sesi yükselene kadar da onu bekleyen dersi düşünmekten men etmişti.
Bakışları beklediği gibi uzaktı sevecenlikten, dileği günün o anda sonlanması yönünde olsa bile dersin yeterince kafa dağıtıcı olmasına da razıydı. Ancak insanları görmek zorunda olduğu bir sistemin parçası olmak on beş yaşındakini çıldırtan bir başka düşünceydi. Haddinden fazla genişletilmiş dersliğe girmek onu heyecanlandırmadı diğerlerinin aksine, kendine fazla göz önünde bulunmayacağı bir yer belirledi yalnızca, ardından dersin başlamasını eline yasladığı çenesiyle beraber beklemeye başladı.[/spoiler]
